نویسنده
دانش پژوه سطح چهار رشته تخصصی فقه الحکومه، مجتمع فقهی ائمه اطهار علیهم السلام، حوزه علمیه قم، ایران
چکیده
پس از اثبات حرمت «اشاعۀ فحشا» از طریق ادلّۀ شرعی، مسئلۀ اساسی، تطبیق این مفهوم بر مصادیق نوپدید در عصر حاضر است. با توجّه به گسترش فضاهای رسانهای و شکلگیری سبکهای جدید تعاملات اجتماعی، مصادیقی پدید آمده که تشخیص مصداقیّت آنها برای «اشاعۀ فحشا» نیازمند بررسی و تحلیل است. این نوشتار با روشی توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانهای فقهی و تفسیری، به این پرسش اصلی میپردازد که مصادیق اشاعۀ فحشا در بستر تحوّلات اجتماعی دورۀ معاصر، با توجّه به دو دیدگاه اصلی در معنای «اشاعۀ فحشا» کدامند؟ و آیا فعالیّتهایی مانند تبلیغ در فضای مجازی و تجمّعات اجتماعی را شامل است یا نه؟ یافتههای پژوهش نشان میدهد مصادیقی مانند هرزهنگاری، نشر اخبار مفسدهدار، تبلیغ فرهنگهای انحرافی، دایر کردن مراکز فساد، برگزاری تجمّعات فسادمحور و تجارت مرتبط با مفاسد، بسته به تحقّق شرایطی مانند «شدّت قبح» و «میزان انتشار»، میتوانند ذیل یکی از دو دیدگاه فوق، مصداق «اشاعۀ فحشا» قرار گیرند. این تطبیق، وظایف شرعی مکلّفین را در مواجهه با این پدیدهها روشن میسازد و رویکرد نهادهای نظارتی و اجرایی را در جلوگیری از عادیسازی فواحش در جامعه اسلامی، جهتدهی میکند.
واژگان کلیدی
